Inhoudsopgave

Een hondenras met een blauwe tong? Dat klinkt misschien ziekelijk, maar bij twee rassen is het volkomen normaal: de Chow Chow en de Shar-Pei hebben van nature een blauwzwarte of paarsblauwe tong. Bij alle andere rassen is een blauwe tong een signaal dat er iets mis kan zijn en vraagt het om aandacht.

Welke hondenrassen hebben van nature een blauwe tong?

De Chow Chow is het bekendste hondenras met een blauwe tong. Deze pluizige hond uit China heeft een opvallend blauwzwarte tong, tandvlees en gehemelte. Jonge Chow Chow-pups worden geboren met een roze tong, maar rond de leeftijd van acht tot tien weken kleurt de tong snel blauwzwart. Is de tong van een Chow Chow op volwassen leeftijd nog roze of gevlekt, dan geldt dat zelfs als een diskwalificatie in de rashondenstandaard.

De Shar-Pei is het tweede ras waarbij een blauwe of blauwzwarte tong normaal is. Dit Chinese ras staat bekend om zijn rimpelige huid en heeft net als de Chow Chow een sterk blauw gepigmenteerde tong. De reden voor dit kenmerk bij beide rassen is niet volledig opgehelderd. Wetenschappers vermoeden dat het gaat om een hoge concentratie pigmentcellen (melanocyten) in de tong, maar een definitieve verklaring is er nog niet.

Andere rassen met gedeeltelijke blauwe vlekken op de tong

Naast de Chow Chow en de Shar-Pei zijn er tientallen rassen waarbij blauwe of donkere vlekken op de tong kunnen voorkomen. Voorbeelden zijn de Labrador Retriever, de German Shepherd (Duitse Herder), de Rottweiler, de Dalmatian en de Belgische Malinois. Bij deze rassen zijn de vlekken niet erfelijk vastgelegd in de rashondenstandaard, maar ook niet per se een teken van ziekte. Het gaat dan om plaatselijke ophopingen van pigment, vergelijkbaar met een moedervlek bij mensen.

Vlekken die er altijd al zijn geweest en niet van kleur of vorm veranderen, zijn in de meeste gevallen onschuldig. Let wel op als er nieuwe vlekken bijkomen, als een vlek groeit of als de huid rondom de vlek verandert. In dat geval is een controle bij de dierenarts verstandig.

Wanneer is een blauwe tong een probleem?

Bij rassen die normaal een roze tong hebben, is een blauwe of paarse verkleuring een alarmsignaal. De medische term hiervoor is cyanose. Dit betekent dat het bloed onvoldoende zuurstof bevat, waardoor de slijmvliezen een blauwe kleur krijgen. De meest voorkomende oorzaak is een verminderde hartfunctie. In een vroeg stadium kan een hond met hartproblemen alleen tijdens inspanning een blauwe tong krijgen. Later kan de verkleuring ook in rust zichtbaar zijn.

Andere oorzaken van cyanose bij honden zijn:

  • Longproblemen, zoals longontsteking of vochtophoping in de longen
  • Verstikking of een ernstige luchtweg-obstructie
  • Vergiftiging (bijvoorbeeld door bepaalde planten of chemische stoffen)
  • Ernstige bloedarmoede
  • Aangeboren hartafwijkingen, ook bij jonge honden

Een blauwe tong door cyanose gaat bijna altijd samen met andere symptomen: je hond is sloom, ademt snel of moeizaam, of reageert niet meer normaal. Dit is een spoedgeval. Ga dan direct naar de dierenarts of een dierenartskliniek met spoedopvang.

Blauwe tong bij de Chow Chow of Shar-Pei: wanneer toch opletten?

Ook als je een Chow Chow of Shar-Pei hebt, is het nuttig om de kleur van de tong af en toe te bekijken. De tong van deze rassen is normaal blauwzwart tot paarsgrijs. Wordt de tong plotseling veel lichter of juist grijzig-blauw op plaatsen die normaal roze zijn (zoals de binnenkant van de lippen of het tandvlees), dan kan er alsnog sprake zijn van cyanose. Vergelijk dus de tong van je hond met zijn eigen normale kleur, niet alleen met die van andere rassen.

Samengevat: wat je moet onthouden

Bij de Chow Chow en de Shar-Pei hoort een blauwe tong bij het ras. Heb je een hond van een ander ras met een plotseling blauwe of paarse tong en gaat hij er slecht uit? Wacht dan niet af. Cyanose is een ernstig teken dat je hond te weinig zuurstof in het bloed heeft, en elke minuut telt. Kleine, stabiele vlekjes op de tong bij verder gezonde honden zijn in de meeste gevallen onschuldig, maar twijfel je, laat het dan altijd even controleren door een dierenarts.