Inhoudsopgave

De sint-bernard hond is een van de grootste en bekendste hondenrassen ter wereld, oorspronkelijk afkomstig uit Zwitserland. Het ras staat bekend om zijn indrukwekkende formaat, vriendelijke karakter en historische rol als reddingshond in de Alpen. Of je nu overweegt een sint-bernard in huis te nemen of gewoon meer wilt weten over dit bijzondere ras, in dit artikel lees je alles wat je moet weten.

Herkomst van de sint-bernard

De sint-bernard, ook wel sint-bernardshond of bernhardiner genoemd, is ontwikkeld in Zwitserland. Het ras is vernoemd naar de Sint-Bernardpas, een bergpas op zo’n 2.469 meter hoogte tussen Zwitserland en Italië. Monniken van het klooster op deze pas gebruikten de honden al eeuwenlang om vermiste of verregende reizigers op te sporen in de sneeuw. De honden hadden een uitzonderlijk goed reukvermogen en waren in staat om mensen terug te vinden die bedolven lagen onder de sneeuw na een lawine.

Het beroemdste verhaal rondom het ras gaat over een hond genaamd Barry, die in het begin van de negentiende eeuw actief was en naar verluidt meer dan veertig mensen zou hebben gered. Of alle details van dit verhaal historisch kloppen valt te betwisten, maar Barry geldt tot op de dag van vandaag als symbool voor het ras.

Uiterlijk: een hond die écht opvalt

De sint-bernard is niet te missen. Een volwassen sint-bernard hond weegt al snel tussen de 64 en 120 kilogram, en de schofthoogte ligt doorgaans tussen de 70 en 90 centimeter. Mannetjes zijn over het algemeen zwaarder en groter dan vrouwtjes. Het ras komt voor in twee varianten: met een kortharige vacht (de zogenaamde gladharige variant) en met een langharige vacht. Beide varianten hebben de typische roodbruine of gele tinten gecombineerd met wit, vaak met een zwart masker op het gezicht.

Kenmerkend zijn ook de grote, hangende oren, de diepliggende ogen en de brede, krachtige kop. De huid rond de snuit hangt vaak lichtjes naar beneden, wat het ras dat karakteristieke, bijna droevige gezicht geeft dat veel mensen zo aantrekkelijk vinden.

Karakter: rustig, trouw en goed met kinderen

Ondanks zijn imposante formaat staat de sint-bernard bekend als een uiterst vriendelijke en geduldige hond. Hij is doorgaans goed met kinderen en andere huisdieren, en hecht zich sterk aan zijn gezin. Een sint-bernard is geen agressief ras; hij is eerder afwachtend en kalm van aard.

Let er wel op dat een zo’n grote hond, ook al is hij goedaardig, al snel kleine kinderen omver kan lopen puur door zijn gewicht. Socialisatie op jonge leeftijd blijft belangrijk. Door vroeg te beginnen met gehoorzaamheidstraining en gewenning aan mensen en situaties, wordt de hond gemakkelijker in de omgang naarmate hij groter wordt.

De sint-bernard is niet bijzonder actief. Hij houdt van een dagelijkse wandeling, maar is geen sportieve hond die uren achter elkaar wil rennen. Een paar rustige wandelingen per dag en voldoende ruimte om te liggen zijn het minimum.

Verzorging van de sint-bernard hond

De verzorging van een sint-bernard vraagt meer aandacht dan bij een gemiddeld ras. Hieronder de voornaamste aandachtspunten:

  • Vacht: de langharige variant heeft meer borstelsessies nodig dan de kortharige. Beide varianten wisselen flink van vacht, zeker in de lente en herfst. Reken op regelmatig borstelwerk om losse haren te beperken.
  • Oren: de hangende oren houden vocht vast, wat de kans op oorontstekingen vergroot. Controleer de oren wekelijks en maak ze schoon als dat nodig is.
  • Kwijlen: de sint-bernard kwijlt flink, vooral na het eten of bij warmte. Wie hier niet van houdt, kiest beter een ander ras.
  • Voeding: door het grote formaat heeft de sint-bernard meer voeding nodig dan kleinere rassen, maar overgewicht is een reëel risico. Geef bij voorkeur voeding die geschikt is voor grote rassen en verdeel de dagelijkse hoeveelheid over twee of drie maaltijden om maagkanteling te voorkomen.
  • Hitte: de sint-bernard is gevoelig voor warmte. Zorg voor schaduw, frisse lucht en voldoende water op warme dagen. Intensieve beweging in de hitte is af te raden.

Gezondheid en levensverwachting

Als groot ras heeft de sint-bernard een relatief kortere levensverwachting dan kleine honden. Gemiddeld wordt een sint-bernard 8 tot 10 jaar oud. Net als andere grote rassen is hij gevoelig voor gewrichtsaandoeningen zoals heupdysplasie en elleboogdysplasie. Andere aandoeningen die in het ras voorkomen zijn hartproblemen, maagkanteling (GDV) en bepaalde erfelijke oogproblemen.

Koop je een sint-bernard pup, kijk dan altijd naar een fokker die gezondheidsonderzoeken laat uitvoeren bij de ouderdieren. Een erkende fokker legt je graag de uitslagen van röntgenfoto’s en andere keuringen voor. Dit verkleint de kans dat jouw hond op jonge leeftijd problemen ontwikkelt.

Is de sint-bernard iets voor jou?

Een sint-bernard past het best bij mensen die ruimte hebben, zowel binnen als buiten, en die niet opzien tegen een grote hoeveelheid haar en wat kwijl. Hij is minder geschikt voor kleine appartementen of voor eigenaren die veel van huis zijn, want de sint-bernard houdt van gezelschap en kan verlatingsangst ontwikkelen bij lange periodes alleen thuis.

De kosten zijn ook een punt om rekening mee te houden. Een grotere hond betekent meer voerkosten, hogere dierenartsrekeningen bij eventuele ingrepen en hogere verzekeringspremies. Naar schatting liggen de maandelijkse kosten voor een sint-bernard in 2025 al snel op 150 tot 300 euro, afhankelijk van voeding, verzekering en veterinaire zorg.

De sint-bernard is voor de juiste eigenaar een fantastische metgezel: loyaal, rustig en vol karakter. Ga goed voorbereid de keuze in, zorg voor een betrouwbare fokker en besteed aandacht aan vroege opvoeding en socialisatie, dan heb je aan dit reuzenras een trouwe vriend voor vele jaren.