Huisdieren

Het hondenras corgi is een compact, energiek en opvallend herkenbaar ras met een lange rug, korte poten en grote rechtopstaande oren. Er zijn twee officieel erkende varianten: de Welsh corgi Pembroke en de Welsh corgi Cardigan. Beiden komen oorspronkelijk uit Wales, maar ze verschillen op een aantal duidelijke punten van elkaar. De Pembroke is verreweg het bekendste type, mede door zijn populariteit als hofleverancier van de Britse koninklijke familie. Twee typen: Pembroke en Cardigan De Welsh corgi Pembroke en de Welsh corgi Cardigan lijken op het eerste gezicht sterk op elkaar, maar zijn aparte rassen met een eigen geschiedenis. De Cardigan is het oudste van de twee en heeft een lange staart. De Pembroke heeft van nature een korte staart, soms bijna geen staart. De Cardigan is iets groter en zwaarder gebouwd, met rondere oren. De Pembroke heeft spitsere, driehoekige oren en een wat levendiger uitstraling. De Pembroke Welsh corgi vindt zijn oorsprong in het graafschap Pembrokeshire in Wales. Het ras werd van oudsher ingezet als herdershond, voornamelijk voor het drijven van vee. De honden knapten op de hielen van koeien en doken snel weg als de dieren achteruitsloegen, een techniek die hun lage bouw goed uitkwam. De Cardigan heeft zijn naam te danken aan Cardiganshire, een ander deel van Wales. Wat maakt het hondenras corgi zo bijzonder? De corgi is klein van stuk maar groot van karakter. Volwassen Pembroke-corgis wegen doorgaans tussen de 10 en 14 kilogram en worden gemiddeld 25 tot 30 centimeter hoog. Ze zijn uitgesproken intelligent, leergierig en vol energie. Dat maakt ze makkelijk te trainen, maar ook een hond die voldoende beweging en mentale prikkels nodig heeft. Een corgi die zich verveelt, zoekt zijn eigen bezigheid, en dat is niet altijd wat je wilt. Corgis zijn sociale honden die goed samengaan met kinderen en andere dieren, mits ze goed gesocialiseerd zijn. Ze zijn waakzaam van nature en zullen blaffen als er iets ongebruikelijks gebeurt. Dat maakt ze goede waakhonden, maar het blafgedrag kan ook overmatig worden als je er niet vroeg mee aan de slag gaat in de opvoeding. Uiterlijk en vachtonderhoud De Pembroke corgi heeft een dubbele vacht: een dichte ondervacht en een iets langere bovenvacht. De kleur varieert van roodbruin en sabel tot driekleurig (zwart, tan en wit). Witte aftekeningen op de poten, borst en snuit komen veel voor. De Cardigan heeft een breder kleurenpalet, waaronder blauw merle. Het vachtonderhoud vraagt aandacht, want corgis lossen het hele jaar door haar. Twee keer per jaar ruien ze extra zwaar. Wekelijks borstelen is de norm, vaker tijdens de ruiperiode. Een corgi is dus geen ras voor wie allergisch is voor hondenhaar of er moeite mee heeft om het van de bank te rapen. Gezondheid en aandachtspunten Door hun lange rug en korte poten zijn corgis vatbaar voor rugklachten, met name een hernia. Dit noemen dierenartsen chondrodystrofie, een eigenschap die bij veel kort-op-de-grond-rassen voorkomt. Springen van en naar hoge meubels vergroot de belasting op de wervelkolom, dus een bankje of trap voor op de bank is geen overbodige luxe. Andere aandachtspunten zijn overgewicht (corgis zijn lekkerbekken die snel te zwaar worden), heupdysplasie en bepaalde oogaandoeningen. Een verantwoord fokker laat ouderdieren screenen op erfelijke aandoeningen voor de dekking. De gemiddelde levensverwachting van een corgi ligt rond de 12 tot 15 jaar. Is een corgi geschikt voor jou? Een corgi past goed bij mensen die actief zijn en tijd hebben voor dagelijkse beweging en training. Het ras redt zich prima in een appartement als het voldoende uitgelaten wordt, maar een tuin is een welkome bonus. Corgis zijn geen honden die je de hele dag alleen kunt laten zonder dat ze onrustig worden. Als hoedershond zit het instinct om dieren (en mensen) te hoeden diep. Sommige corgis proberen kinderen te “drijven” door ze in de hielen te happen. Dat is erfelijk gedrag en vraagt om gerichte opvoeding vanaf jonge leeftijd. Wie dat in de gaten houdt en de hond consequent traint, heeft aan een corgi een trouwe en vrolijke metgezel voor vele jaren. De populariteit van het hondenras corgi is de afgelopen jaren flink gestegen, mede door sociale media. Dat betekent ook dat je op je hoede moet zijn voor overhaaste aankopen bij malafide fokkers. Kies altijd voor een fokker die is aangesloten bij een erkende rasvereniging, laat de ouders zien en gezondheidsonderzoek kan aantonen. Lees ookHet kleinste hondenras ter wereld: dit zijn de miniatuurkampioenenHondenras kiezen: zo vind je de beste match voor jouw situatieZwaarste hondenras ter wereld: dit zijn de toppers qua gewichtHondenras Appenzeller: alles wat je moet weten over deze energieke sennenhond

Een hondenras dat niet verhaart (of nauwelijks), bestaat echt. Rassen zoals de Poedel, Maltezer, Yorkshire Terrier en Schnauzer laten vrijwel geen losse haren achter op de bank of in je kleding. Dat maakt ze populair bij mensen die allergisch zijn voor hondenhaar of gewoon minder willen poetsen. Hieronder vind je een concreet overzicht van de bekendste rassen, met eerlijke informatie over wat je er wél voor terugkrijgt. Wat betekent “niet verharen” precies? Alle honden verliezen af en toe haar, maar sommige rassen doen dat in veel mindere mate dan andere. Bij rassen die niet of nauwelijks verharen, blijft het haar langer in de follikel zitten. In plaats van vanzelf uit te vallen, groeit het door totdat je het knipt of trimt. Je vindt dus weinig losse haren op de vloer, maar het haar blijft wél groeien. Dat betekent dat je regelmatig naar de trimsalon moet of zelf leert trimmen of knippen. Geen verharing is ook niet hetzelfde als hypoallergeen. Mensen met een allergie reageren vaak op hondenspeeksel of huidschilfers (dander), niet alleen op los haar. Rassen die weinig verharen produceren doorgaans minder verspreide dander, maar een nul-risico-allergie-hond bestaat niet. Overzicht: hondenrassen die niet of nauwelijks verharen Hieronder staan de bekendste rassen opgesplitst naar grootte, zodat je makkelijk kunt vergelijken. Kleine rassen Maltezer: lange, zijdeachtige vacht, verhaart nauwelijks, vraagt wel dagelijks borstelen om klitten te voorkomen. Yorkshire Terrier: fijn, rechtgroeiend haar dat lijkt op mensenhaar, minimale verharing, populair als stadshond. Shih Tzu: dubbele vacht die weinig loslaat, groeit continu door en moet elke zes tot acht weken worden bijgeknipt. Havanezer: zacht, golvend haar, lichte verharing, sociaal en energiek karakter. Brussels Griffon: ruig of glad, afhankelijk van het type; de ruigharige variant verhaart weinig. Schotse Terriër: harde, draadhaarachtige buitenvacht die nauwelijks losse haren geeft, maar wél regelmatig moet worden gestriped (getrimd). Schnauzer (miniatuur): dubbele vacht met stugge buitenlaag, verhaart weinig, moet ongeveer vier keer per jaar worden getrimd. Tibetaanse Terriër: fijnharige dubbele vacht, bescheiden verharing, maar intensive verzorging nodig. Middelgrote rassen Poedel (middel- of miniatuurpoedel): waarschijnlijk het bekendste niet-verhaarende ras, kroeshaar dat in de vacht blijft zitten in plaats van te vallen, regelmatig naar de kapper nodig. Portugese Waterhond: golvend of gekruld haar, nauwelijks verharing, actief en sportief karakter, geschikt voor mensen met een druk leven. Lagotto Romagnolo: dichte, kroezige vacht, minimale verharing, van oorsprong een truffelzoeker, slim en leergierig. Schnauzer (standaard): zelfde vachttype als de miniatuurvariant, sterker gebouwd, weinig losse haren. Grote rassen Grote Poedel: zelfde vachteigenschap als de kleinere poedels, maar meer hond en meer trimwerk. Reuze Schnauzer: robuuste, draadhaarachtige vacht, verhaart nauwelijks maar vraagt professionele trimbeurt elke paar maanden. Ierse Waterspaniël: dichte krullen die weinig verharen, energiek waterras dat veel beweging nodig heeft. Wat kost de extra verzorging? Een hond die niet verhaart, spaart je schoonmaaktijd, maar vraagt meer vachtverzorging. Rekening houden met een trimbeurt of knipbeurt elke zes tot twaalf weken is realistisch, afhankelijk van het ras en de vachtlengte die je wilt aanhouden. Naar schatting betaal je in 2026 tussen de 40 en 90 euro per beurt bij een professionele trimsalon, met grotere rassen aan de bovenkant van dat bedrag. Tel je dat op over een jaar, dan ben je al snel meer kwijt dan aan een gewone borstelbeurt bij een verhaarend ras. Borstelen thuis blijft ook nodig, meerdere keren per week of zelfs dagelijks bij rassen met lange, zachte vachten zoals de Maltezer of Shih Tzu. Sla je dat over, dan vormen zich klitten die pijnlijk zijn voor de hond en soms alleen nog kunnen worden weggeschoren. Wanneer is een niet-verhaarend ras juist minder geschikt? Als je een ernstige honderhaarallergie hebt, is geen enkel ras een garantie. Het heeft zin om een ras eerst meerdere keren te bezoeken voor je besluit. Een ras dat nauwelijks verhaart maar waar je alsnog op reageert, is geen goede keuze, hoe praktisch het er op papier ook uitziet. Heb je weinig tijd of budget voor regelmatige trimbeurten? Dan passen rassen met een doorgroeiende vacht misschien minder goed bij jouw situatie dan gedacht. Een Labrador die wél verhaart vraagt minder vachtverzorging, ook al vind je meer haar terug op de bank. Kies een ras op basis van karakter, bewegingsbehoefte en levensstijl, en bekijk de verzorgingsbehoefte als tweede factor. Een niet-verhaarend ras dat niet bij jouw ritme past, levert uiteindelijk meer stress op dan een verhaarend ras dat wél bij je past. Lees ookGrootste hondenrassen ter wereld: een eerlijk overzichtDuitse hondenrassen: een overzicht van de bekendste rassen uit DuitslandItaliaanse hondenrassen: een overzicht van de mooiste rassen uit ItaliëPopulaire hondenrassen in Nederland: de meest gekozen rassen op een rij

Een hondenras met een blauwe tong? Dat klinkt misschien ziekelijk, maar bij twee rassen is het volkomen normaal: de Chow Chow en de Shar-Pei hebben van nature een blauwzwarte of paarsblauwe tong. Bij alle andere rassen is een blauwe tong een signaal dat er iets mis kan zijn en vraagt het om aandacht. Welke hondenrassen hebben van nature een blauwe tong? De Chow Chow is het bekendste hondenras met een blauwe tong. Deze pluizige hond uit China heeft een opvallend blauwzwarte tong, tandvlees en gehemelte. Jonge Chow Chow-pups worden geboren met een roze tong, maar rond de leeftijd van acht tot tien weken kleurt de tong snel blauwzwart. Is de tong van een Chow Chow op volwassen leeftijd nog roze of gevlekt, dan geldt dat zelfs als een diskwalificatie in de rashondenstandaard. De Shar-Pei is het tweede ras waarbij een blauwe of blauwzwarte tong normaal is. Dit Chinese ras staat bekend om zijn rimpelige huid en heeft net als de Chow Chow een sterk blauw gepigmenteerde tong. De reden voor dit kenmerk bij beide rassen is niet volledig opgehelderd. Wetenschappers vermoeden dat het gaat om een hoge concentratie pigmentcellen (melanocyten) in de tong, maar een definitieve verklaring is er nog niet. Andere rassen met gedeeltelijke blauwe vlekken op de tong Naast de Chow Chow en de Shar-Pei zijn er tientallen rassen waarbij blauwe of donkere vlekken op de tong kunnen voorkomen. Voorbeelden zijn de Labrador Retriever, de German Shepherd (Duitse Herder), de Rottweiler, de Dalmatian en de Belgische Malinois. Bij deze rassen zijn de vlekken niet erfelijk vastgelegd in de rashondenstandaard, maar ook niet per se een teken van ziekte. Het gaat dan om plaatselijke ophopingen van pigment, vergelijkbaar met een moedervlek bij mensen. Vlekken die er altijd al zijn geweest en niet van kleur of vorm veranderen, zijn in de meeste gevallen onschuldig. Let wel op als er nieuwe vlekken bijkomen, als een vlek groeit of als de huid rondom de vlek verandert. In dat geval is een controle bij de dierenarts verstandig. Wanneer is een blauwe tong een probleem? Bij rassen die normaal een roze tong hebben, is een blauwe of paarse verkleuring een alarmsignaal. De medische term hiervoor is cyanose. Dit betekent dat het bloed onvoldoende zuurstof bevat, waardoor de slijmvliezen een blauwe kleur krijgen. De meest voorkomende oorzaak is een verminderde hartfunctie. In een vroeg stadium kan een hond met hartproblemen alleen tijdens inspanning een blauwe tong krijgen. Later kan de verkleuring ook in rust zichtbaar zijn. Andere oorzaken van cyanose bij honden zijn: Longproblemen, zoals longontsteking of vochtophoping in de longen Verstikking of een ernstige luchtweg-obstructie Vergiftiging (bijvoorbeeld door bepaalde planten of chemische stoffen) Ernstige bloedarmoede Aangeboren hartafwijkingen, ook bij jonge honden Een blauwe tong door cyanose gaat bijna altijd samen met andere symptomen: je hond is sloom, ademt snel of moeizaam, of reageert niet meer normaal. Dit is een spoedgeval. Ga dan direct naar de dierenarts of een dierenartskliniek met spoedopvang. Blauwe tong bij de Chow Chow of Shar-Pei: wanneer toch opletten? Ook als je een Chow Chow of Shar-Pei hebt, is het nuttig om de kleur van de tong af en toe te bekijken. De tong van deze rassen is normaal blauwzwart tot paarsgrijs. Wordt de tong plotseling veel lichter of juist grijzig-blauw op plaatsen die normaal roze zijn (zoals de binnenkant van de lippen of het tandvlees), dan kan er alsnog sprake zijn van cyanose. Vergelijk dus de tong van je hond met zijn eigen normale kleur, niet alleen met die van andere rassen. Samengevat: wat je moet onthouden Bij de Chow Chow en de Shar-Pei hoort een blauwe tong bij het ras. Heb je een hond van een ander ras met een plotseling blauwe of paarse tong en gaat hij er slecht uit? Wacht dan niet af. Cyanose is een ernstig teken dat je hond te weinig zuurstof in het bloed heeft, en elke minuut telt. Kleine, stabiele vlekjes op de tong bij verder gezonde honden zijn in de meeste gevallen onschuldig, maar twijfel je, laat het dan altijd even controleren door een dierenarts. Lees ookHet kleinste hondenras ter wereld: dit zijn de miniatuurkampioenenWelke hond past bij mij? Zo maak je de juiste keuzeHondenras Appenzeller: alles wat je moet weten over deze energieke sennenhondBrak hondenras: kenmerken, karakter en wat je moet weten

De pomeriaan is een klein, levendig hondenras met een dikke, pluizige vacht en een groot karakter. Ondanks hun formaat zijn pomeriaantjes energiek, alert en erg gehecht aan hun baasje. Ze staan ook bekend als dwergkeeshond, een naam die verwijst naar hun Nederlandse wortels. Als je overweegt er een in huis te halen, is het slim om eerst goed te weten wat je kunt verwachten van dit ras. Karakter van de pomeriaan Pomeriaantjes zijn vrolijk, nieuwsgierig en vol zelfvertrouwen. Ze zijn trouw aan hun gezin en maken snel contact, maar kunnen soms wat terughoudend zijn tegenover vreemden. Dat maakt ze ook goede waakhondjes: ze slaan snel aan als er iets ongewoons is. Tegelijk zijn ze speels en genieten ze van aandacht en interactie. Ondanks hun kleine formaat denken pomeriaantjes niet klein. Ze zijn moedig en gaan soms confrontaties aan met grotere honden, iets om als baasje scherp op te letten. Een goede socialisatie vanaf jonge leeftijd helpt dit te voorkomen. Uiterlijk: zo herken je het hondenras pomeriaan De pomeriaan heeft een compacte, gedrongen bouw met een weelderige dubbele vacht. De buitenste laag is lang en recht, de binnenste laag dicht en zacht. Rond de hals vormt het haar een kenmerkende kraag, ook wel maan of mane genoemd. Het gezicht is klein en vossachtig, met donkere, levendige ogen en puntige oren. Pomeriaantjes wegen gemiddeld tussen de 1,5 en 3,5 kilo en worden zo’n 18 tot 24 centimeter hoog. Ze komen voor in heel veel kleuren, waaronder oranje, crème, zwart, wit, blauw en verschillende tweekleurspatronen. Oranje en oranje-sable zijn de meest voorkomende kleuren. Verzorging van de vacht De pluizige vacht van de pomeriaan vraagt regelmatige aandacht. Dagelijks of om de dag borstelen voorkomt klitten en houdt de vacht in goede conditie. Gebruik een borstel die door de dikke onderlaag heen kan, zoals een slotkam of een kaardkam. Twee keer per jaar ruien pomeriaantjes fors: in die periodes valt extra veel haar. Badderen is zo’n vier tot zes weken aan te raden. Gebruik een milde hondenshampoo die de huid niet uitdroogt. Vergeet ook niet de nagels regelmatig te knippen en de tandjes te poetsen, want kleine hondenrassen zijn gevoelig voor tandproblemen. Beweging en training Hoewel de pomeriaan klein is, heeft hij echt beweging nodig. Twee korte wandelingen per dag van elk twintig tot dertig minuten zijn een goede basis. Combineer dit met spelletjes binnenshuis, want pomeriaantjes houden van mentale uitdaging. Apporteren, zoekspelletjes of eenvoudige trucjes leren werkt goed. Voor de training is vroeg beginnen slim. De pomeriaan is intelligent en leert snel, maar heeft ook een eigenwillige kant. Positieve beloning met kleine snacks of veel lof werkt beter dan streng corrigeren. Consistentie is daarbij het sleutelwoord: sla geen dag over en houd dezelfde regels aan. Gezondheid en levensverwachting Pomeriaantjes worden gemiddeld 12 tot 16 jaar oud, wat voor een kleine hond normaal is. Ze zijn over het algemeen vrij gezond, maar hebben wel een aantal aandachtspunten. Knieschijfproblemen (luxerende patella) komen vaker voor bij dit ras, net als hartproblemen op latere leeftijd. Een reguliere gezondheidscontrole bij de dierenarts helpt om problemen vroeg te signaleren. Tanden zijn een extra aandachtspunt bij de pomeriaan. Kleine rassen hebben van nature weinig ruimte in de bek, waardoor tandsteen en tandvleesproblemen sneller ontstaan. Regelmatig poetsen en professionele tandreinigingen bij de dierenarts kunnen dit beperken. Is de pomeriaan iets voor jou? De pomeriaan past goed bij mensen die thuis zijn en aandacht kunnen geven. Dit ras houdt niet van lange uren alleen zijn en kan bij structurele eenzaamheid angstig of blafferig worden. In een klein appartement kan de pomeriaan prima wonen, zolang er voldoende uitlaatmomenten zijn. Voor gezinnen met jonge kinderen is extra voorzichtigheid op zijn plaats. Pomeriaantjes zijn klein en kwetsbaar, en niet alle exemplaren zijn geduldig met rumoerige peuters. Oudere kinderen die weten hoe ze voorzichtig omgaan met een hond, zijn een betere match. Houd er ook rekening mee dat de vacht veel onderhoud vraagt en dat dit ras graag zijn stem laat horen. Buren in een flat of appartementencomplex merken dat snel. Met goede training en voldoende aandacht is blaffen wel te beperken, maar het blijft een eigenschap van het ras. De pomeriaan is een pittig, charmant en liefdevol hondje dat een warm plekje verdient bij een betrokken baasje. Wie tijd heeft voor dagelijkse verzorging, training en gezelschap, krijgt er een trouwe en vrolijke metgezel voor terug. Lees ookHet kleinste hondenras ter wereld: dit zijn de miniatuurkampioenenLaika hondenras: alles wat je moet weten over deze oersterke werkende hondZwaarste hondenras ter wereld: dit zijn de toppers qua gewichtBrak hondenras: kenmerken, karakter en wat je moet weten

Het mooiste hondenras bestaat niet als objectief antwoord, maar een aantal rassen valt keer op keer op door hun indrukwekkende vacht, elegante bouw of unieke uiterlijk. Denk aan de zijdezachte Lhasa Apso, de sierlijke IJslandse Herdershond of de opvallende Affenpinscher met zijn aapachtig gezichtje. Of schoonheid bij honden om hun vacht gaat, hun proporties of hun expressieve ogen, is persoonlijk. Maar de rassen hieronder worden wereldwijd het vaakst als prachtig omschreven. Wat maakt een hondenras mooi? Bij honden draait schoonheid om een combinatie van factoren: de vacht (kleur, lengte, textuur), de lichaamsbouw en de gezichtsuitdrukking. Een lang, golvend jasje zoals bij de Lhasa Apso trekt andere bewonderaars dan de gespierde, gestroomlijnde bouw van een Duitse kortharige Pointer. Keuringsstandaarden van rasverenigingen leggen vast hoe een “ideaal” exemplaar van elk ras eruitziet, maar wat jij persoonlijk mooi vindt, is iets anders. Praktisch gezien hangt de keuze voor een mooi ras ook samen met het onderhoud. Een prachtige vacht vraagt vaak veel verzorging. De West Highland White Terriër met zijn stralend witte vacht is een goed voorbeeld: het witte haar ziet er strak uit als het goed wordt bijgehouden, maar vraagt regelmatig trimmen en borstelen. Dat is iets om rekening mee te houden als je verliefd wordt op een ras puur om zijn uiterlijk. De mooiste hondenrassen op een rij Hieronder vind je 25 rassen die regelmatig worden genoemd als ze het over de mooiste hondenrassen hebben. Ze variëren sterk in formaat, vacht en karakter, zodat er voor bijna elk gezin iets bij zit. Lhasa Apso – lang, zijdeachtig haar dat tot op de grond valt, oorspronkelijk uit Tibet IJslandse Herdershond – nordic uitstraling met een weelderige dubbele vacht en vriendelijke ogen Affenpinscher – compact, met een ruig gezichtje dat aan een aap doet denken West Highland White Terriër – compact en stralend wit, vol karakter Duitse kortharige Pointer – elegant en atletisch, met een gevlekte of effen bruine vacht Samojeed – spierwit, pluizig en altijd met een “glimlach” door de opgetrokken mondhoeken Ierse Setter – kastanjebruin en glanzend, met een graceuze beweging Siberische Husky – wolfachtig met opvallende blauwe of veelkleurige ogen Chow Chow – leeuwachtige manen en een unieke blauwe tong Akita Inu – krachtig en waardig, met een dichte vacht en opgekrulde staart Border Collie – intelligente blik, veelkleurig patroon en atletische bouw Maltezer – klein formaat met een lange, stralend witte vacht Afghaanse Windhond – lang, wapperende vacht en een adellijke, elegante uitstraling Berner Sennenhond – tricolore (zwart, wit, roestbruin) en imposant groot Dalmatinër – strak wit met unieke zwarte vlekken, direct herkenbaar Weimaraner – zilvergrijs en glanzend, met een mysterieuze uitstraling Goldendoodle – krollerig en zacht, populaire kruising van Golden Retriever en Poedel Cavalier King Charles Spaniël – grote expressieve ogen en lange oren Shiba Inu – compact, vosachtig en levendig Dobermann – strak en gespierd, met een elegante silhouet Australische Herdershond – bonte vachtpatronen en vaak verbluffend lichtblauwe ogen Keeshond – pluizig met een karakteristiek “brilmotief” rond de ogen Pomeraan – klein maar met een overdadig pluizige vacht als een klein knuffeldier Rhodesian Ridgeback – atletisch en tarwebruin, met de opvallende rug-“rug” in omgekeerde richting Alaskan Malamute – indrukwekkend groot, met een wolachtige vacht en vriendelijke uitdrukking Rassen met de meest opvallende vacht Een vacht is voor veel mensen het eerste wat opvalt. De Afghaanse Windhond heeft een van de meest besproken vachten in de hondenwereld: lang, fijn en wapperend bij elke beweging. Onderhoud is intensief en vereist regelmatig borstelen om klitten te voorkomen. De Samojeeds dichte, witte ondervacht isoleert zo goed dat het ras oorspronkelijk naast zijn baasje sliep om te verwarmen. Bijkomend voordeel: de vacht is verrassend weinig geurig. Aan het andere einde van het spectrum staat de Weimaraner: kortharig, bijna glanzend als metaal, en daardoor heel makkelijk in onderhoud. Zijn kleur (grijs met een blauwige of bruine tint) is in de hondenwereld zeldzaam, wat hem meteen opvallend maakt. Weinig borstelen nodig, maar de korte vacht biedt weinig bescherming tegen kou. Elegantie versus opvallendheid: twee smaken Mooi heeft twee kanten bij honden. Sommige rassen stralen rust en elegantie uit. De Ierse Setter beweegt als een vloeiende beweging door het landschap, de Dobermann heeft een bijna sculptuurachtige bouw. Andere rassen trekken aandacht door hun bijzondere, soms grappige uiterlijk. De Affenpinscher, de Chow Chow met zijn blauwe tong of de Dalmatinër met zijn vlekpatroon: ze vallen op, niet door elegantie, maar door hun uniekheid. Als je een hond zoekt die constant opmerking krijgt op straat, scoor je bijna zeker met een Samojeeds of een Alaskan Malamute. Wil je eerder een ras dat stijlvol is zonder overdaad? Dan past een Weimaraner of Ierse Setter beter bij die voorkeur. Schoonheid en geschiktheid gaan niet altijd samen Het is verleidelijk om een hond te kiezen puur om zijn uiterlijk, maar dat leidt soms tot problemen. De Afghaanse Windhond is prachtig, maar heeft dagelijks veel beweging nodig en is eigengereid van karakter. De Siberische Husky ziet er wolachtig indrukwekkend uit, maar is luid, graaflustig en heeft behoefte aan veel uitdaging. Een Border Collie is beeldschoon en intelligent, maar vraagt zo veel mentale prikkels dat hij in een rustig huishouden ongelukkig wordt. Laat je dus niet alleen leiden door het uiterlijk. Kijk ook naar de bewegingsbehoefte, het onderhoud van de vacht en het karakter van het ras. De mooiste hond is uiteindelijk de hond die bij jouw leven past en daarin gelukkig is. Of je nu valt op de majestueuze Berner Sennenhond, de speelse Pomeraan of de ingetogen Weimaraner: het mooiste hondenras is persoonlijk. Gebruik bovenstaande lijst als startpunt, ga dan een stap verder en verdiep je in het karakter en de verzorgingsbehoefte van de rassen die je aanspreken. Zo kies je niet alleen een mooie hond, maar ook de juiste metgezel. Lees ookGrootste hondenrassen ter wereld: een eerlijk overzichtDe lelijkste hondenrassen ter wereld: welke staan bovenaan de lijst?Italiaanse hondenrassen: een overzicht van de mooiste rassen uit ItaliëHet kleinste hondenras ter wereld: dit zijn de miniatuurkampioenen

Het lelijkste hondenras bestaat natuurlijk niet officieel, want schoonheid is subjectief. Toch zijn er een aantal rassen die steevast terugkomen als mensen het hebben over honden met een opvallend, onconventioneel of ronduit bizar uiterlijk. Denk aan rimpelende vellen, kale huiden, uitpuilende ogen of een gezicht dat eruitziet alsof het tegen een muur is gelopen. Hieronder vind je de rassen die het vaakst worden genoemd als meest lelijk, en waarom ze er zo uitzien. De meest genoemde lelijkste hondenrassen De Chinese naakthond (Chinese Crested) staat bijna altijd bovenaan elke lijst van lelijkste hondenrassen. Dit ras heeft een kale romp, gepofte haarbossen op de poten, een kuif op de kop en een pluimstaart. De combinatie van naakte, gerimpelde huid met vlekkerige pigmentatie maakt het uiterlijk voor veel mensen erg ongewoon. Toch heeft dit ras een trouwe schare fans die juist van dat eigenzinnige uiterlijk houdt. De Engelse Bulldog is een ander ras dat regelmatig opduikt. Met zijn platte neus, hangende jowls, rolletjes huid en een lichaam dat er een beetje uit ziet alsof het te groot is voor de poten, wekt hij bij veel mensen geen schoonheidsgevoel op. Dat gezegd hebbende: de Bulldog is tegelijkertijd een van de populairste gezinsrassen ter wereld, wat laat zien hoe weinig uiterlijk uitmaakt als het karakter klopt. De Shar-Pei valt op door zijn extreme hoeveelheid losse huidplooien, zeker als pup. Als volwassen hond zijn de plooien minder uitgesproken, maar het gezicht blijft erg gerimpeld. Die plooien zijn ooit gefokt voor een praktisch doel: bij gevechten kon een tegenstander geen goede greep krijgen op de huid. Vandaag de dag maakt het hem tot een hond die mensen ofwel schattig ofwel ronduit vreemd vinden. De Xoloitzcuintli (spreek uit als “sjolo-eets-kwintle”), ook wel de Mexicaanse naakthond, is een van de oudste hondenrassen ter wereld. Hij is vrijwel helemaal kaal, heeft grote rechtopstaande oren en een slanke bouw. Zijn prehistorisch aandoende uitstraling zorgt ervoor dat hij op veel lijsten van opvallend lelijke honden verschijnt, ook al wordt hij door liefhebbers juist elegant gevonden. De Affenpinscher is klein maar heeft een gezicht dat veel mensen als grotesk omschrijven: een uitstekende onderkaak, een vlakke neus en een dikke bos haar rondom het hoofd die hem op een kleine boze aap doet lijken. Zijn naam betekent dan ook letterlijk “apenpincher” in het Duits. Waarom vinden mensen sommige rassen lelijker dan andere? De meeste rassen op dit soort lijsten hebben een paar dingen gemeen. Ze wijken sterk af van wat mensen als “normaal” ervaren bij honden: een slanke bouw, vacht, een proportioneel gezicht. Rassen met extreme verkorting van de snuit (brachycefale rassen), veel huidplooien, naaktheid of een asymmetrisch lijf worden sneller als lelijk bestempeld. Opmerkelijk is dat precies deze kenmerken er in veel gevallen ook voor zorgen dat het ras gezondheidsproblemen heeft, zoals ademhalingsmoeilijkheden bij de Bulldog of huidirritaties bij de Shar-Pei. Schoonheidsbeleving verschilt ook per cultuur. In Mexico geldt de Xoloitzcuintli als heilig en elegant. In het westen wordt hij vaak als vreemd gezien. Dat zegt dus meer over de kijker dan over de hond. Zijn lelijke honden ook ongezondere honden? Dat is niet altijd zo, maar er is wel een verband bij sommige rassen. Brachycefale rassen zoals de Bulldog, de Franse Bulldog en de Mopshond hebben door hun platte snuit vaak moeite met ademhalen, zeker bij warmte of inspanning. De Shar-Pei heeft door zijn huidplooien een grotere kans op huidinfecties. De Chinese naakthond is gevoelig voor zon en kou door het gebrek aan vacht. Dat betekent niet dat je deze rassen moet vermijden, maar wel dat je goed nadenkt over de verzorging en de kosten die daarmee samenhangen. Een Bulldog of Shar-Pei vraagt meer aandacht op gezondheidsgebied dan een gemiddeld ras. Populairste rassen op lijsten van lelijkste honden Chinese naakthond (Chinese Crested) Xoloitzcuintli (Mexicaanse naakthond) Shar-Pei Engelse Bulldog Affenpinscher Mopshond (Pug) Bordeaux Dog (Dogue de Bordeaux) Bedlington Terrier (schaapachtig uiterlijk dat velen vreemd vinden) Uiterlijk is bij honden het minst interessante kenmerk. De rassen die het vaakst als lelijkst worden bestempeld, staan bij hun eigenaren juist bekend om hun trouwe, grappige of eigenzinnige karakter. Of je een Shar-Pei nu lelijk of schattig vindt: hij zal er weinig van merken en je net zo hard aanstaren alsof jij het probleem bent. Lees ookGrootste hondenrassen ter wereld: een eerlijk overzichtHet kleinste hondenras ter wereld: dit zijn de miniatuurkampioenenHet grootste konijn ter wereld: alles over Rambo JuniorZwaarste hondenras ter wereld: dit zijn de toppers qua gewicht